आध्यात्मवादी र भौतिकवादी

आध्यात्मको जानकार लाइ भौतिकवादी चिन्तन को स्वभाविक जानकारी हुन्छ तर भौतिकवादी सोंच भएकालाइ आध्यात्मिक विज्ञान को गहन पक्षको जानकारी हुनु नितान्त दुर्लभ घटना हो किनकी आध्यात्म मा डुबुल्की मारिसकेपछी उ भौतिकवादी रहिरहन असम्भव छ , जिवनको आखिरी क्षणमा अल्बर्ट आइन्सटाइन आफुलाइ अपुर्ण महशुस गर्न पुगेका थिए किनकी उनले ब्रम्हान्ड , समय र पदार्थ को रहश्य जाने तर आफैलाइ जानेनन , भौतिक विज्ञान का पिता अल्ल्वर्ट आइन्सटाइनले गणित र विज्ञान को सम्पुर्ण उपलब्धि को मुल श्रेय हिन्दु संस्कृती लाइ दिएका छन तर यहाँका स्वघोषित भौतिकवादीहरु हिन्दु संस्कृती लाइ रुढिबादको पगरी भिराउँदै कुलेलम ठोक्छन , यिनिहरु निद्रामै छन, कुनै अर्को जन्ममा निद्रा खुल्ला शायद । पश्चिमा चिन्तन र पुर्विय चिन्तन को आयामलाइ नबुझ्नेहरु संग बहस गर्नु कठिन छ , पस्चिमा चिन्तन ले पुर्विय चिन्तन समक्ष आत्म समर्पण गरिसकेको तथ्य यि मुढहरुलाइ बुझ्न अझै समय लाग्छ। पस्चिमी चिन्तन को सार समय सिधा रेखामा दौडन्छ भन्ने हो , पुर्विय चिन्तनको सार समय बकृय रेखामा दौडन्छ भन्ने हो । Expanding Universe Theory एउटा विन्दुमा आइपुगेर पुर्णविराम भयो र यसका खोजकर्ताहरु आइन्सटाइन र म्याक्स प्लन्क ले थप खोज नै स्थगित गरे , बिज्ञान को अनुसार ब्रम्हान्ड का सम्पुर्ण ताराहरु एकआपस बाट टाढा हुँदै गैरहेको छ , र पस्चिमी चिन्तन अनुसार तारा हरु सिधा रेखा भएर टाधा भइरहेको छ, अब १० खरब बर्ष पछि ति ताराहरु कहाँ पुग्छन ? यो प्रश्नको हल आइन्सटाइन र प्लांक समक्ष थिएन र खोज लाइ नै स्थगित गरे। यो प्रस्नको हल उपनिषद मा छ , जसलाइ "संभुत ब्रम्हा को सिद्दान्त" को नामले चिनिन्छ , तारा हरु एक आपस बाट टाढा भैरहेको छ यो पुर्विय चिन्तन ले पनि भन्छ तर ताराहरु बकृय रेखा भएर टाढा भैरहेको छ, परिणामस्वरुप निश्चित कालखन्ड पछी ताराहरु पुन शुरुवात को विन्दु मा आइपुग्छ र फेरि आफ्नो गति निर्धारण गर्छ। समय सिधा रेखामा दौडन्छ भन्ने चिन्तन कै आधारमा पस्चिमा धर्महरु तथा अन्य दर्शनहरु केवल एक जन्मको सिद्धान्त मान्दछन भने समय बकृय रेखामा दौडन्छ भन्ने चिन्तनकै आधारमा पुर्विय चिन्तन ले पुनर्जन्म को सिद्धान्त मान्दछन ।