प्रकाश दाहाल को मृत्यु को सन्दर्भ मा

मृतक व्यक्ती को बारे नकारात्मक कुरा कोट्याउनु हुँदैन र सकारात्मक कुरा लाइ चाहिं बढाइ- चढाइ प्रशंसा को ओइरो लगाउनुपर्छ भन्ने आमधारणा छ ।एकपटक यस्तो भएछ :- कुनै एउटा गाउँ रहेछ , जहाँ कुनै व्यक्ती को मृत्यु भएमा मृतक को अन्त्यष्टी को शुरुवात मा मलामीहरु मध्य को सबैभन्दा जेठोबाठो र बुज्रुक को मुखारबिन्द बाट मृतक को सकारात्मक काम को वर्णन र योगदान को बारे चर्चा गर्ने र त्यसपछि मात्र अन्त्यष्टी गर्ने प्रचलन रहेछ । त्यसै गाउँ मा एकजना महा - दुष्ट बस्दो रहेछ । उनले दुख नदिएको र नसताएको गाउँमा कोहि रहेनछ, सबै गाउँलेलाइ थाहा थियो उनि एक नम्बर को दुष्ट र पापी हुन ! एकदिन अचानक उक्त दुष्ट को मृत्यु भएछ , सबै गाउँले मिलेर उसलाइ घाट लगेछन , अन्त्यष्टी को शुरुवात मा मृतक को योगदान र महानता को वारे चर्चा गर्ने समय आयो , मलामी मध्यको सबैभन्दा बुज्रुक र जेठो एकजना पुराना शास्त्रीय बिद्धान परेछन , उनले जिवन मा कहिल्यै झुट नबोल्ने , सत्कर्म गर्ने प्रतिज्ञा अनुरुप नै जिवन व्यतित गरेका रहेछन । अब दुष्ट मृतक को महानता को बखान गर्ने जिम्मेवारी उनको थाप्लो मा आइपर्यो , उनको पसिना छुटन थाल्यो , सबैलाइ थाहा थियो मृतक ले नसताएको र दुख नदिएको गाउँमा कोहि छैन , उनको जिवन को एउटै पनि यस्तो कुरा थिएन जुन प्रशंसायोग्य होस , सबै अन्य मलामी हरु चकित परेर बुज्रुक लाइ हेरेर दंग पर्दै थिए अब कसरी मृतक को प्रशंसा को बखान गर्ने हुन बुढाले !!! बुज्रुक लाइ पर्नु आपत पर्यो - ढाँटने उनको आदर्श र जिवनशैली को खिलाफ हुन्छ , नढाँटु दुष्ट मृतक को प्रशंसा गर्न लायक को एउटै कुरा छैन ! उनि निकै अप्ठ्यारो मा परेर घोरिन थाले मुख अँध्यारो पार्दै - उनको यो कठिनाइ लाइ अर्को एक बुज्रुक ले बुझी हाले जो एक जमाना का नामुद वकिल थिए , यि पुराना वकिल बुज्रुक को नजिक गएर कान म फुसफुसाउन थाले - अचानक बुज्रुक को मुहार तेज भयो - तब उनले बोल्न थाले -" स्वर्गिय .....एक महान र असल हुनुहुन्थ्यो ...." सबै मलामीहरु ले अचम्म मान्दै एक अर्कालाइ पर्ल्याक-पुर्लुक हेर्न थाले ....र फेरि कान ठाडो पारेर बुज्रुक तिर घोरिन थाले .....!! बुज्रुक फेरि बोल्न थाले - " स्वर्गिय........ का तिन दाजुभाइहरु मध्य उहाँ सबैभन्दा महान,असल र सहयोगी हुनुहुन्थ्यो .........!!! "